banner

NA 28

19 Ἐλπίζω δὲ ἐν κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν. 20 οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον, ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει· 21 οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 22 τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γινώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον. 23 τοῦτον μὲν οὖν ἐλπίζω πέμψαι ὡς ἂν ἀφίδω τὰ περὶ ἐμὲ ἐξαυτῆς· 24 πέποιθα δὲ ἐν κυρίῳ ὅτι καὶ αὐτὸς ταχέως ἐλεύσομαι.

25 Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην Ἐπαφρόδιτον τὸν ἀδελφὸν καὶ συνεργὸν καὶ συστρατιώτην μου, ὑμῶν δὲ ἀπόστολον καὶ λειτουργὸν τῆς χρείας μου, πέμψαι πρὸς ὑμᾶς, 26 ἐπειδὴ ἐπιποθῶν ἦν πάντας ὑμᾶς καὶ ἀδημονῶν, διότι ἠκούσατε ὅτι ἠσθένησεν. 27 καὶ γὰρ ἠσθένησεν παραπλήσιον θανάτῳ· ἀλλʼ ὁ θεὸς ἠλέησεν αὐτόν, οὐκ αὐτὸν δὲ μόνον ἀλλὰ καὶ ἐμέ, ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπην σχῶ. 28 σπουδαιοτέρως οὖν ἔπεμψα αὐτόν, ἵνα ἰδόντες αὐτὸν πάλιν χαρῆτε κἀγὼ ἀλυπότερος ὦ. 29 προσδέχεσθε οὖν αὐτὸν ἐν κυρίῳ μετὰ πάσης χαρᾶς καὶ τοὺς τοιούτους ἐντίμους ἔχετε, 30 ὅτι διὰ τὸ ἔργον Χριστοῦ μέχρι θανάτου ἤγγισεν παραβολευσάμενος τῇ ψυχῇ, ἵνα ἀναπληρώσῃ τὸ ὑμῶν ὑστέρημα τῆς πρός με λειτουργίας.

Crítica textual

Bosquejo

Texto bosquejado

  • 19 Ἐλπίζω δὲ ἐν κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν.
    • 20 οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον, ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει·
      • 21 οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
    • 22 τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γινώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον.
  • 23 τοῦτον μὲν οὖν ἐλπίζω πέμψαι ὡς ἂν ἀφίδω τὰ περὶ ἐμὲ ἐξαυτῆς·
  • 24 πέποιθα δὲ ἐν κυρίῳ ὅτι καὶ αὐτὸς ταχέως ἐλεύσομαι.

  • 25 Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην Ἐπαφρόδιτον τὸν ἀδελφὸν καὶ συνεργὸν καὶ συστρατιώτην μου,
    • ὑμῶν δὲ ἀπόστολον καὶ λειτουργὸν τῆς χρείας μου, πέμψαι πρὸς ὑμᾶς,
    • 26 ἐπειδὴ ἐπιποθῶν ἦν πάντας ὑμᾶς καὶ ἀδημονῶν, διότι ἠκούσατε ὅτι ἠσθένησεν. 27 καὶ γὰρ ἠσθένησεν παραπλήσιον θανάτῳ· ἀλλʼ ὁ θεὸς ἠλέησεν αὐτόν, οὐκ αὐτὸν δὲ μόνον ἀλλὰ καὶ ἐμέ, ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπην σχῶ.
  • 28 σπουδαιοτέρως οὖν ἔπεμψα αὐτόν, ἵνα ἰδόντες αὐτὸν πάλιν χαρῆτε κἀγὼ ἀλυπότερος ὦ.
  • 29 προσδέχεσθε οὖν αὐτὸν ἐν κυρίῳ μετὰ πάσης χαρᾶς καὶ τοὺς τοιούτους ἐντίμους ἔχετε, 30 ὅτι διὰ τὸ ἔργον Χριστοῦ μέχρι θανάτου ἤγγισεν παραβολευσάμενος τῇ ψυχῇ, ἵνα ἀναπληρώσῃ τὸ ὑμῶν ὑστέρημα τῆς πρός με λειτουργίας.

Bosquejo

  • (vv. 19 - 24) Pablo envía a Timoteo, un hombre que busca las cosas de Cristo.
    • (v. 19) Pablo desea envía a Timoteo para ser alentado
    • (v. 20) Timoteo es del mismo sentir que Pablo y tiene esta genionamente preocupado por los Fipilenses
    • Muchoss buscan τὰ ἑαυτῶν, no τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ
v.ObservaciónNota o pregunta
19κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν¿Por qué saber de los FIlipenses Alienta a Pablo?
γνοὺς¿Por qué está en aoristo?
20ἰσόψυχονHapaxlegomenon, de la misma alma
21γνησίως…¿Qué significa esta palabra¡
μεριμνήσει¿Por qué está en futuro?
22δοκιμὴν αὐτοῦ γινώσκετε¿Cómo lo conocieron?
δοκιμὴν¿Cuál es el sentido de esta palabra?It embraces the dual ideas of the process and the results of testing.1
σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον¿Cómo sirvio Pablo junto a Timoteo?

Como Pablo no puede ir inmediatamente a Filipos, decide enviar a Timoteo en su lugar. Por alguna razón inexplicable, se siente obligado a justificar su decisión describiendo minuciosamente las cualidades interiores y exteriores de este emisario ante personas que ya deberían conocerlo bien: Timoteo piensa y siente como Pablo. Como Pablo, se preocupa de verdad por los filipenses, como un hijo “nacido de verdad” por el ministerio de Pablo (cf. 1 Tm 1,2; 2 Tm 1,5). Se distingue de todos los demás por estar dispuesto a emprender un largo y difícil viaje hasta ellos para intentar resolver un grave problema entre ellos. Ninguno de los otros que podrían haber estado libres para viajar comparte el mismo sentido de urgencia de Pablo ni su deseo de que dejen lo que están haciendo actualmente en la iglesia donde él está prisionero para asumir responsabilidades en la iglesia de Filipos. Pablo interpreta su reticencia a ir como una búsqueda egoísta de sus propios intereses más que de la causa de Cristo. Pero juzga la disposición de Timoteo a ir como una confirmación de su carácter probado y comprobado. Ya se había mostrado a los filipenses como colaborador de Pablo, habiendo trabajado con él como un hijo que aprende el oficio de su padre. Su impaciencia por asumir la misión de Filipos es prueba de que ha aprendido bien su oficio, el del servicio desinteresado a los demás. Por eso llega a los filipenses con la bendición de Pablo y con autoridad apostólica. Pablo tiene la intención de enviar pronto a Timoteo a Filipos, pero no inmediatamente. Primero necesita que se ocupe de asuntos personales importantes de los que Pablo no puede ocuparse. Cuando estos asuntos estén aclarados, Timoteo se pondrá inmediatamente en camino. Y Pablo confía en que él mismo le seguirá poco después. Esta promesa es la que se cumple en Hechos 20:1-6, si Pablo escribía desde Éfeso. Si escribió desde Cesarea o Roma, no tenemos forma de saber si la promesa se cumplió. Al repasar este párrafo que tiene que ver con Timoteo y con su relación con Pablo y los filipenses, nos llama la atención el estrecho vínculo que unía a estas personas (véase Ollrog, Paulus und seine Mitarbeiter). Sugiere una red de servicio mutuo que, para Pablo, se convirtió en un modelo de cómo los cristianos deben relacionarse entre sí como compañeros en el evangelio y en el sufrimiento. Hay un suave reproche a cualquier noción de interés propio, ya que el modelo invisible que subyace en esta sección es el propio Jesús, lo que confiere a la caracterización de Pablo una dimensión cristológica implícita. Timoteo sirve, pues, de modelo a los filipenses en su búsqueda de sí mismos, ya que antepuso el cuidado de los filipenses a todo lo demás. La aplicación de todo esto al ministerio en la iglesia es evidente, y los que pretenden ser siervos del rey que se convirtió en el Señor sufriente, ahora exaltado, pueden aprender del ejemplo de Timoteo de “vivir bajo el señorío de Cristo”.

Gerald F. Hawthorne, Philippians, vol. 43 of Word Biblical Commentary (Dallas: Word, Incorporated, 2004), 157–158.

Footnotes

  1. Gerald F. Hawthorne, Philippians, vol. 43 of Word Biblical Commentary (Dallas: Word, Incorporated, 2004), 155.