banner

Generalidades

  • Aproximadamente el 40% de los participios en el NT son aoristos.
  • La vocal temática y la marca temporal σα identifican al aoristo activo y medio
  • θε funciona como marca temporal de la voz pasiva.
  • Recuerda que el sentido cronológico pierde fuerza.

Morfología del Participio Aoristo

Voz activa

Participio aoristo activo masculino

Tabla 23.1
Morfología del participio aoristo activo masculino
  • La marca temporal para la voz activa y media será σ con la vocal temática α.
  • Usará “ντ” como morfema indicador de participio
  • Utiliza la forma masculina de la tercera declinación.
Caso/Numraíz verbalM. Temporalmorfemadesinenciaforma final
NSλύσαντςλύσας
GSλύσαντοςλύσαντος
DSλύσαντιλύσαντι
ASλύσανταλύσαντα
NPλύσαντεςλύσαντες
GPλυσάντωνλυσάντων
DPλύσαντσι(ν)λύσασι(ν)
APλύσανταςλύσαντας
Tabla 23.2
Paradigma del participio aoristo activo masculino
  • NS: la forma “λύσαντς” pierde la “τ” (λύσανς), y posteriormente cae la “ν,” obteniendo finalmente “λύσας”.1

  • Ten cuidado de no confundir el NS con el indicativo.

  • DP: Los cambios son similares a los del NS.

Participio aoristo activo Femenino

Tabla 23.2
Morfología del participio aoristo activo femenino
- La marca temporal “**σα**” se mantiene. - El morfema indicador de participio es “**σ”**. - Para indicar caso y número se utiliza la tercera declinación.
Caso/Numraíz verbalvocal temáticamorfemadesinenciaforma final
NSλύσασαλύσασα
GSλυσάσηςλυσάσης
DSλυσάσλυσάσ
ASλύσασανλύσασαν
NPλύσασαιλύσασαι
GPλυσασῶνλυσασῶν
DPλυσάσαιςλυσάσαις
APλύσασαςλύσασας
Tabla 23.4
Paradigma del participio aoristo activo femenino.

Participio aoristo activo Neutro

Tabla 23.5
Morfología del participio aoristo activo neutro
- La marca temporal “**σα**” se mantiene. - Utiliza “**ντ**” como morfema indicador de participio. - Para indicar caso y número se usan las desinencias neutras de la **tercera declinación**.
Caso/Numraíz verbalvocal temáticamorfemadesinenciaforma final
NSλύσαντ-λύσαν
GSλύσαντοςλύσαντος
DSλύσαντιλύσαντι
ASλύσαντ-λύσαν
NPλύσανταλύσαντα
GPλυσάντωνλυσάντων
DPλύσαντσι (ν)λύσασι(ν)
APλύσανταλύσαντα
Tabla 23.5
Paradigma del participio aoristo activo neutro
  • NS: La “τ” final se elimina por motivos fonológicos.
  • DP: La reducción es similar a la del dativo singular masculino.

Sumario del participio aoristo activo

Caso/NumMASCULINOFEMENINONEUTRO
NSλύσαςλύσασαλύσαν
GSλύσαντοςλυσάσηςλύσαντος
DSλύσαντιλυσάσλύσαντι
ASλύσανταλύσασανλύσαν
NPλύσαντεςλύσασαιλύσαντα
GPλυσάντωνλυσασῶνλυσάντων
DPλύσασι(ν)λυσάσαιςλύσασι(ν)
APλύσανταςλύσασαςλύσαντα
Tabla 23.6
Sumario del paradigma del participio aoristo activo

Ejemplos de uso

Juan 5:25

ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστιν ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσουσιν τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσουσιν.

Juan 13:1

ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς.

Juan 5:37

καὶ ὁ πέμψας με πατὴρ ἐκεῖνος μεμαρτύρηκεν περὶ ἐμοῦ. οὔτε φωνὴν αὐτοῦ πώποτε ἀκηκόατε οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε,

B. Voz media

Morfología

Tabla 23.7
Morfología del participio aoristo medio
  • Se caracteriza por utilizar “μεν” como morfema de participio
  • Utiliza la 2da declinación para masculino y neutro y la primera para femenino

Paradigma

C/NMASCULINOFEMENINONEUTRO
NSλυσάμενοςλυσαμένηλυσάμενον
GSλυσαμένουλυσαμένηςλυσαμένου
DSλυσαμένλυσαμένλυσαμέν
ASλυσάμενονλυσαμένηνλυσάμενον
NPλυσάμενοιλυσαμέναιλυσάμενα
GPλυσαμένωνλυσαμένωνλυσαμένων
DPλυσαμένοιςλυσαμέναιςλυσαμένοις
APλυσαμένουςλυσαμέναςλυσαμένα
Tabla 23.8
Paradigma del participio aoristo medio

Ejemplos de uso

1 Tesalonicenses 1:6

Καὶ ὑμεῖς μιμηταὶ ἡμῶν ἐγενήθητε καὶ τοῦ κυρίου, δεξάμενοι τὸν λόγον ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς πνεύματος ἁγίου,

C. Voz pasiva

Morfología

Tabla 23.9
Morfología del participio aoristo pasivo

Generalidades

  • El aoristo pasivo usa “θε” como marca temporal.
  • Los géneros masculino y neutro utilizan “ντ” como indicador de participio y la tercera declinación para señalar caso y numero.
  • El femenino usa “ίσ” como indicador de participio y la primera declinación para indicar caso y numero.

Paradigma

Caso/NumMASCULINOFEMENINONEUTRO
NSλυθείςλυθεῖσαλυθέν
GSλυθέντοςλυθείσηςλυθέντος
DSλυθέντιλυθείσλυθέντι
ASλυθένταλυθεῖσανλυθέν
NPλυθέντεςλυθεῖσαιλυθέντα
GPλυθέντωνλυθεισῶνλυθέντων
DPλυθεῖσι(ν)λυθείσαιςλυθεῖσι(ν)
APλυθένταςλυθείσαςλυθέντα
Tabla 23.10
Paradigma del participio aoristo pasivo

Romanos 5:1

Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν θεὸν διὰ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

1 Pedro 1:25

τὸ δὲ ῥῆμα κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα. τοῦτο δέ ἐστιν τὸ ῥῆμα τὸ εὐαγγελισθὲν εἰς ὑμᾶς.

Mateo 9:13

πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν· ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν· οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλʼ ἁμαρτωλούς.

Notas de sintaxis

Sintaxis básica del participio aoristo

Anteriormente mencionamos que en el participio, el tiempo cronológico pierde su fuerza. En su ya clásica “Syntax of the moods and tenses in New Testament Greek”, Ernest De Witt Burton menciona lo siguiente:

Es muy importante para la correcta interpretación del participio aoristo que se tenga en cuenta que la función propia y principal del tiempo no es expresar tiempo, sino marcar el hecho de que la acción del verbo se concibe indefinidamente, como un simple acontecimiento…. La distinción del participio aoristo no es que exprese una relación temporal diferente de la expresada por el presente o el perfecto, sino que concibe la acción denotada por él, no como en progreso (presente), ni como un resultado existente (perfecto), sino como un simple hecho.2

En otras palabras, no debemos interpretar al participio aoristo como una forma que indica tiempo pasado, sino que su función principal radica en expresar la acción como un evento simple y completo. A diferencia del participio presente, que comunica una acción en progreso, y del participio perfecto, que enfatiza el estado resultante de una acción, el aoristo presenta la acción como un hecho puntual sin referencia a su duración o efecto posterior.

Esta distinción es clave para una exégesis correcta del Nuevo Testamento, evitando la tendencia a vincular el participio aoristo con una cronología específica, cuando en realidad su sentido depende de la relación con el verbo principal y el contexto.

El participio adverbial

A estas alturas, te habrás dado cuenta de que el gerundio no es una traducción suficiente para el uso adverbial del participio.

Esto se debe a que en su uso adverbial, el participio griego puede ser utilizado en uno de estos sentidos:

  • Temporal
  • Medio
  • Modo
  • Causa
  • Condición
  • Concesión
  • Propósito
  • Resultado

Temporal

  • Este ocurre cuando el participio puede contestar a la pregunta: “¿Cuando?”
  • Puede tener un sentido de antecedente (después de) simultáneo (mientras) y subsecuente (antes). 3

Efesios 1:15–16 (NA28)

Διὰ τοῦτο κἀγὼ ἀκούσας τὴν καθʼ ὑμᾶς πίστιν ἐν τῷ κυρίῳ Ἰησοῦ καὶ τὴν ἀγάπην τὴν εἰς πάντας τοὺς ἁγίους 16 οὐ παύομαι εὐχαριστῶν ὑπὲρ ὑμῶν μνείαν ποιούμενος ἐπὶ τῶν προσευχῶν μου,

Medio

  • Contesta la pregunta ¿Por medio de qué se realiza la acción principal?
  • Podemos traducirlo como “por medio de”

Mateo 6:27

τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;

Modo

  • Contesta la pregunta ¿Cómo se hace la acción principal?
  • Normalmente se traduce como gerundio

Filipenses 3:18

νῦν δὲ καὶ κλαίων λέγω, τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ,

Causa

  • Contesta la pregunta ¿Por qué ocurrió la acción principal?
  • Se puede traducir como “puesto que, ya que, porque”

Juan 12:12

Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα

Condición

  • Este pueden ser más difícil de identificar.
  • Implica una condición necesaria para que se cumpla la acción del verbo principal.4
  • Se puede traducir con un “si” y el adverbio como un verbo completo.

Mateo 21:22

καὶ πάντα ὅσα ἂν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες λήμψεσθε.

Concesión

  • Implica que el estado o acción del verbo principal es verdadero a pesar del estado o acción del participio.
  • Contesta la pregunta: ¿qué circunstancia se opone a la acción principal, pero aun así ocurre?
  • Es semánticamente el opuesto del participio causal, pero estructuralmente idéntico.5

Romanos 1:21

διότι γνόντες τὸν θεὸν οὐχ ὡς θεὸν ἐδόξασαν ἢ ηὐχαρίστησαν

Propósito

  • ¿con qué propósito se realizó acción principal?
  • Se traduce como “para que”.

Mateo 13:13

διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς ⸂αὐτοῖς λαλῶ⸃,* ⸄ὅτι βλέποντες οὐ βλέπουσιν καὶ ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσιν οὐδὲ συνίουσιν⸅,

Resultado

  • se usa para indicar la actual consecuencia o resultado de la acción del verbo principal.6
  • Si puedes preguntar ¿Qué efecto tiene la acción principal? y la respuesta es el participio, es probable que sea de resultado.
  • Puede traducirse como para + infinitivo.

El genitivo absoluto

Características

  • No depende directamente del verbo principal.
  • Tanto el participio, como su sujeto, están en genitivo.
  • Suele estar en presente o aoristo

Cómo identificarlo

  1. Un sustantivo o pronombre como sujeto, en genitivo
  2. El participio aparece sin artículo, en genitivo.
  3. Toda la construcción estará usualmente al inicio de la oración, antes del verbo.7

Ejemplos de uso

Juan 1:37

καὶ ἤκουσαν οἱ δύο μαθηταὶ αὐτοῦ λαλοῦντος καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ.

Mateo 2:1

Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα

Actividades de aprendizaje

Vocabulario

Ejercicios

  • Utiliza este link para practicar en Quizlet
  • Completa el ejercicio 23.

Enlaces


⟵ Anterior | | Siguiente ⟶

Footnotes

  1. William D. Mounce, The Morphology of Biblical Greek, ed. Verlyn D. Verbrugge (Grand Rapids, MI: Zondervan Publishing House, 1994).

  2. Ernest De Witt Burton, Syntax of the moods and tenses in New Testament Greek, 3rd ed. (Edinburg: T&T Clark, 1898), 59–61.

  3. Daniel Wallace y Daniel S. Steffen, Gramática Griega: Sintaxis del Nuevo Testamento, ed. Daniel S. Steffen, Segunda edición., vol. 13 of Biblioteca Teológica Vida (Miami, FL: Editorial Vida, 2015), 479.

  4. Daniel Wallace y Daniel S. Steffen, Gramática Griega: Sintaxis del Nuevo Testamento, ed. Daniel S. Steffen, Segunda edición., vol. 13 of Biblioteca Teológica Vida (Miami, FL: Editorial Vida, 2015), 488.

  5. Daniel Wallace y Daniel S. Steffen, Gramática Griega: Sintaxis del Nuevo Testamento, ed. Daniel S. Steffen, Segunda edición., vol. 13 of Biblioteca Teológica Vida (Miami, FL: Editorial Vida, 2015), 490.

  6. Daniel Wallace y Daniel S. Steffen, Gramática Griega: Sintaxis del Nuevo Testamento, ed. Daniel S. Steffen, Segunda edición., vol. 13 of Biblioteca Teológica Vida (Miami, FL: Editorial Vida, 2015), 492.

  7. Henriques, Anita; Morales, Nelson; Steffen, Daniel S.. Introducción al griego bíblico (p. 303). Vida. Edición de Kindle.